جستجو
آرشیو

دیپلماسی منفعل دربرابر انگلیس

نگاه دولت انگلیس در سی سال گذشته به جمهوری اسلامی مبتنی بر نگاه استعماری این کشور در طول سیصد سال گذشته بوده است. به بیان دیگر سیاست گذاران انگلیسی هنوز نخواسته اند باور کنند جمهوری اسلامی و ایران، همانند عصر پهلوی و قاجار نیست. لذا همواره سودای تجدید حضور و نفوذ خود در عرصه سیاست و تصمیم سازی ایران همانند آن دوران گذشته را در سر می پرورانند.

از مقطع قبل از پیروزی انقلاب اسلامی تا امروز، با توجه به ابزارهای موجود، بر این نکته محوری تلاش کردند تا هرچه ممکن است به منافع جمهوری اسلامی لطمه وارد آورده و فشار وارد آورند تا به تعبیر خود، ایران اسلامی از سیاست مستقل خود دست برداشته و همگام با منافع استعماری سیصد ساله انگلیس در منطقه خاورمیانه و خلیج فارس حرکت کند.

با مروری بر پیشینه سی ساله روابط جهوری اسلامی و انگلیس مشخص می شود که این کشور صرفا در مواردی احترام جمهوری اسلامی و منافع آن را رعایت کرده که از سوی نظام جمهوری اسلامی سیاست قاطع و محکمی در قبال رفتارهای مداخله جویانه انگلیس اتخاذ شده باشد.

قاطعیت نظام در ماجرای سلمان رشدی و بازگشت شرمسارانه سفیر این کشور و همچنین تنبیه چند باره نظامیان متجاوز انگلیس از سوی مرزبانان غیور ایران نمونه هایی از شکل مطلوب رابطه میان ایران و انگلیس بوده است. اما متاسفانه در حوادث پس از انتخابات، جمهوری اسلامی و به ویژه مسئولان دولت دهم نخواسته اند پاسخی متناسب با دخالت های بی حد و مرز انگلیس در امور داخلی کشورمان به نمایش بگذارند. تداوم چنین سیاست منفعلانه ای به افزایش گستاخی دولت انگلیس و تشویق نگرش های توسعه طلبانه آنها در منطقه منجر خواهد شد.

دلائل متفاوتی جهت عدم پاسخ مناسب به دولت انگلیس را می توان برشمرد:

۱-عدم روحیه انقلابی و انفعال ذاتی دست اندرکاران سیاست خارجی جمهوری اسلامی و دولت دهم.

۲-منافع شخصی؛ هنگامی که نزدیک به ۲۹۰ نفر از مسئولان نظام، فرزندان خود را برای تحصیل به انگلستان فرستاده اند، دیگر چگونه می توان از این مسئولان توقع جدیت در برخورد با انگلستان و یا کاهش سطح روابط را داشت؟

۳-وجود برخی وابستگی های اقتصادی به انگلیس؛ انگلیس به عنوان یک سرپل اقتصادی میان ایران و کشورهای غربی در طول بیش از پنج دهه اخیر به ویژه در عرصه صنایع داخلی مانند صنعت نفت و حوزه های پیرامونی آن، مقولات بانکی و بیمه ای و نمونه های دیگر نقش آفرینی کرده است ومتاسفانه هیچ گامی از سوی دولت های ایران در سی سال اخیر برای کاهش این وابستگی برداشته نشده است.

قطع روابط با انگلستان در آینده ای نزدیک به نفع جمهوری اسلامی نخواهد بود اما محدود ساختن آن می تواند اقدامی پیشگیرانه از سوی ما در برابر سیاست های مداخله جویانه و توسعه طلبانه انگلیس ارزیابی شود.

یک نظر بگذارید